Mijn ervaringen, deel 1

Laatste keer van der Duinstraat

 

De laatste keer in de vd duinstraat.

Een overweldigend gevoel van nostalgie komt bij me boven als ik me realiseer dat ik voor de laatste maal bij de vd duinstraat naar binnen stap. Honderden keren eerder ben ik hier geweest. De eerste deur onder het scheve houten luifeltje openduwend om van de stoep af te zijn. Wachtend voor de tweede deur, met zijn versleten rood/paarse bekleding, het cameraatje dat je in de gaten houdt tot er open gedaan wordt. De draadjes van licht en deuropener die amateuristisch zijn weggewerkt. Als je pech had liep je door een kuiltje in de gang dat nat was van het opgetrokken grondwater. Dan kwam je bij kleedhokjes, waarvan geen enkel slot normaal funktioneerde. Je trok een badjas aan waar de gaten inzaten en probeerde er een in de kleur passende ceintuur bij te vinden. De laatste tijd stond in het toch al niet grote kleedhok ook nog de wasmachine met al zijn draden en afzuigslangen te schudden en trillen.

Vaak dacht ik, wat is het toch eigenlijk een oude bouwval, hier tussen de dichtgetimmerde huizen, maar nu bekruipt me een wat bedroefd gevoel van afscheid. Hier was een heel eigen karakter en sfeer. Misschien wat beklemmend als je er voor het eerst komt, maar wel uitermate intiem, warm, sfeervol en vertrouwd. Af en toe deed de inrichting me denken aan de bordelen uit de vorige eeuw, zoals je ze wel op plaatjes tegenkomt. Hemelbed met gordijnen in het midden van de kamer, rode lampjes met kanten kapjes en veel hout en vloerbedekking tegen de wanden.

Er heerste een soort relaxte samenzweerderige saamhorigheid, zoals je nergens anders tegenkomt.

Ik weet nu al dat ik dit alles zal gaan missen.

Ik ruik voor de laatste keer de exotische etensgeuren als ik het smalle gangetje naar de bar doorloop. Voor de laatste maal controleer ik of de deuren naar de kamers open of dicht zijn (rustig of druk). Voor de laatste maal begroet Wil me neemt het geld aan en zegt voor de honderdste maal dat daar mijn kastje is en even later of ik een biertje wil. Het is vrij druk. Er zijn vaste klanten die lekkere dingen hebben meegenomen, die op tafel staan. Voor de rest is er niets dat herinnert aan het naderende afscheid van het gebouw. Het wordt binnenkort gesloopt.

Als ik later de deur uitloop, bedenk ik me dat het ook gelijk de laatste keer is dat ik in deze buurt rond zal lopen. Ook de Chinees op de hoek met zijn lekkere broodje kipkerrie zal het merken dat de vd Duinstraat dicht is......

• < Vorige
• Volgende >